Mavrtje

foto via RTVNH

Het was nodig om tijdens mijn opleiding naar de Ven (inmiddels Sligro) te gaan. Een studie-uitje naar een groothandel in voeding. Het bleek dat ze net die dag hun 25-jarig jubileum vierden. Verspreid door de hal, tussen alle food- en sommige non-foodafdelingen was muziek te beluisteren, acts te zien en van alles te proeven.

De visafdeling mocht ik van mezelf niet ontlopen. Gezien mijn afkeer van het eten van vis een dappere beslissing. Na het griezelend bezichtigen van diverse kreeften, krabben, vissen belandden we bij de schelpdieren. Daar stond Piet Römer. Ingehuurd om oesters aan de bezoekers te voeren. Jong en naïef als ik toen nog was, welja, doe mij er maar één. Met een vervaarlijk uitziend mes werd een oester opengebroken. “Ja”, zei Piet op een vriendelijke toon, “nu de schelp aan je mond zetten en gewoon doorslikken.” Braaf volgde ik zijn advies op, van die man ging een gezaghebbende uitstraling uit.

Vlak voordat de glibberige oester in mijn maag zou belanden, vond Piet het leuk om een weetje te delen. “Wist je”, zei hij met die glimoogjes die je vast wel eens gezien hebt in één of andere serie of film, “dat die oester pas doodgaat in je maag, door al dat zuur wat je daar hebt.”

Bedankt Piet. De eerste en tevens de laatste keer dat ik een levend dier heb gegeten. En toch een dierbare herinnering aan een indrukwekkende man overgehouden.

Jaren geleden kreeg ik in een engelse kerk een bidkaartje van een goede vriend. Heb het toen wat achteloos weggestopt, maar vanochtend dwarrelde het uit een stapel papieren vandaan.
Ondanks katholiek opgevoed, heb ik niet zoveel meer met eender welke religie. Ik geloof er niet in dat je bijvoorbeeld op basis van je geloof mensen mag doden of dieren op een speciale manier moet slachten. Ieder zijn ding, maar dat is dus niet het mijne.

Maar dit is wel een mooie bidkaart.  En je hoeft niet in een bepaalde entiteit te geloven om dit dagelijks toe te passen in je leven.

Vroeger had ik bij het begrip Rigoletto altijd een associatie met eten. Het is een italiaans woord en ik dacht dat het een soort ratatouille was, of een speciale risotto en anders wel een smeuïge ragout.

Het bleek een opera.

Mijn vader draaide, en nog steeds, vaak opera’s. Als kind heb je daar niet zoveel mee en dat is dan nog mild uitgedrukt. Die gillende wijven, zware muziek, sfeerbedervend vond ik het en als mijn vader er weer eentje op zette, liet ik dat op alle mogelijke manieren merken. Als ze op tv waren, vond ik het minder erg, want die over-the-top decors en die prachtige barokke kostuums met allemaal ruches, daar had ik wel wat mee. Niet voor niets vond ik alle Sissi films prachtig.

Het blijkt toch dat je van je opvoeding iets mee krijgt in je latere leven.
Opera vind ik nu prachtig. Recent heb ik er in één gezongen, de Driestuiversopera, hoewel dat eigenlijk meer een toneelstuk met 23 liederen is.
Het mooist vind ik de opera’s met over-the-top decors en barokke kostuums. Maar wat belangrijker is, dat de stemmen ook goed dramatisch en echt moeten raken.
Langzaamaan ben ik meer en meer opera’s aan het bekijken, onder andere in Amsterdam.
Mijn vader is hier blij mee. Als er dus opera’s in het Park in Hoorn spelen, koopt hij een extra kaart voor mij en ik mag dan mee. Vaak zijn het gezelschappen uit het oostblok die de opera’s dan spelen, met wisselend resultaat.
Vorige week mocht ik mee naar Rigoletto, gelukkig groots uitgepakt met decors en kostuums en hier en daar ook prachtig gezongen.

Maar nu kon ik eens ervaren wat mijn vader moest doorstaan als hij vroeger een opera opzette. Ik heb mij werkelijk kapót geërgerd aan al die mensen die tijdens de voorstelling nog even een theekransje met elkaar gaan beginnen. Wat een stelletje cultuurbarbaren. En zo onbeleefd ook. Ga dan naar een café of blijf voor mijn part thuis. Daar kun je onbekommerd kletsen over van alles en nog wat.
Rigoletto werd zo toch nog een gerecht, een cultureel gerecht op een bedje van ergernis, overgoten met een sausje plaatsvervangende schaamte.

Het blijft een onderwerp waar veel stof over blijft opwaaien.
Vandaag las ik in de krant dat het AMC gisteren is begonnen met het invriezen van deze eicelletjes voor vrouwen tot 45 jaar. Ik dacht dat ik er al te oud voor was, maar ik heb nog een paar jaar, blijkt. Voor zover ik dit ook echt zou willen en durven.

Eind vorig jaar was ik al benaderd door Rondom 10 of ik in hun programma wilde verschijnen naar aanleiding van dit blogje, maar daar heb ik niet voor gekozen. Ik (in tegenstelling tot een overgroot gedeelte van de nederlandse bevolking) hoef niet zo nodig met mijn hoofd op nationale tv. Het blogje voorlezen op de viering van de internationale vrouwendag in Hoorn, dat wilde ik wel.  Er was een poll na onder het publiek of zij vonden dat eicellen ingevroren mogen worden. Ongeveer 15% was tegen, een aantal mensen die geen mening hadden en de rest voor. De burgemeester van Hoorn was er ook en die maakte wel een heel erg intelligente opmerking, namelijk dat mannen al een heel lange tijd hun sperma mogen laten invriezen en dat hij vond dat er gelijke rechten voor mannen en vrouwen moeten zijn, dus ook op dit punt.

Het is zo jammer dat er meteen allerlei discussies beginnen over het feit of je op een bepaalde leeftijd iets wel of niet mag. Maar dat zal altijd wel blijven, dat oordelen over een ander, het beter weten dan een ander.

En helaas trap ik daar zelf ook maar al te vaak in.

Zie ook: 

ei voor later

De wereld draait door 06-04-2011

Rondom 10

Ik ben blij dat het lente is.
Na mijn thuiskomst gisterenavond laat was ik namelijk verrast dat vrienden op visite waren. En Lief vindt dat je altijd gastvrij moet zijn, dus gewoon ja moet zeggen als mensen willen roken in huis. En ik was er niet bij, dus dat gaat dan gewoon door. En word ik dus vergast op smerige sigarettenlucht, stinkende katten en stinkende vriend.

GATVERDAMME!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dus ben ik blij dat het lente is.
Kunnen alle ramen tegen elkaar open zonder dat ik wegvries.

Zwemles vond ik vanaf het begin een traumatische gebeurtenis. Voordat we het water in mochten, moesten we eerst liggend op de bankjes in de kleedkamer zwembewegingen oefenen. Daarbij schaafde je wel eens je ellebogen of knieën aan de muur. Dus in het chloorwater was dat ook weer een naar gevoel.
En dan die haak erbij. Ik vond het niks.
A diplomaatje, B diplomaatje toch maar gehaald en ook voor C ging ik weer op zwemles.
Dat was eindelijk leuk. Er zat een doof meisje op les en die was erg grappig. Door een gaatje tussen onze tanden sprietsten we water naar elkaar en we giechelden wat af. De hele groep werd door ons aangestoken, het was een gezellige boel.
Toen gingen we afzwemmen. Altijd weer een spannend moment. Duiken, borstcrawlen en alles wat we geleerd hadden, lieten we zien.
Bij de diploma uitreiking kreeg de hele groep die opging voor C geen diploma.
Nee.
Want we waren tijdens de lessen altijd zo kinderachtig en vervelend geweest, dat we geen recht op een diploma hadden.
Ik blijf me toch nog steeds afvragen wie er nu eigenlijk kinderachtig was.

Ik heb niet zoveel geërfd van mijn opa aan vaders kant. Naast dat ik nooit iets van hem persoonlijk heb meegekregen, hij overleed namelijk toen mijn vader eenentwintig was, blijkt nu uit verhalen dat hij bepaalde eigenschappen had, die bij mij ver te zoeken zijn.
In België woonden ten tijde van de oorlog een aantal zeer rijke boeren. Een aantal van hen was zelfs in het bezit van diamanten juwelen.
Waar ze een tekort aan hadden, was tabak. Laat mijn opa dat nu kunnen sjacheren via Duitsland. Hij zette een voor hem zeer lucratieve handel in tabak op.
Na de oorlog werd hij diamantzetter.
Mijn vader erfde een doosje met een aantal diamanten en briljanten. Een Potterblikje met was gevuld, waarin deze stenen waren gezet.
Dat doosje met glitterende steentjes werd door mij gevonden toen ik een jaar of zes was en door mij beschouwd als leuk speelgoed. Waar ik ook samen met een vriendinnetje mee speelde.
En dat doosje is daardoor zeer waarschijnlijk kwijtgeraakt. Gestolen? Verloren?
In ieder geval, ik heb, in tegenstelling tot mijn opa, de waarde van deze stenen niet goed ingeschat.
Het enige dat ik er voor ingeruild heb is schuldgevoel.

Over eieren is de laatste tijd veel te doen. Zo liggen er sinds een aantal maanden rondeeleieren in de schappen van Appie. Met een kokosverpakking waar precies 7 eieren in passen (voor elke dag één). De verpakking van stro bleek niet schapbestendig. In Trouw vandaag een verslag dat de kippen in een rondeelbedrijf gelukkig zijn, afgemeten aan het lekker ontspannen liggen zonnebaden en het uitblijven van elkaar pikken. Zo kunnen we dus met een gerust hart genieten van een eitje.
Andere eitjes ondergaan de laatste tijd een heftigere discussie. Eicellen van vrouwen op leeftijd. Van die vrouwen die zogezegd hun carrière vòòr hun kind hebben gesteld. Die mogen van de één wel en de ander niet worden ingevroren. Een reactie op Facebook op een bericht van een vriendin die zich afvraagt of ze het moet doen, eitjes op rantsoen: “Eicellen invriezen … en het belang van het kind dan, wie denkt daaraan?? Een te oude moeder is ook niet alles hoor, als kinderen krijgen al niet een daad van ‘egocentrisme’ is. ‘Een slimme meid krijgt haar kind op tijd’ is een bekende slogan ”.
Tja, daar gaan mijn haren recht van overeind staan. Wat kun je er aan doen als je al dan niet door je carrière, maar waarschijnlijker doordat je de juiste man nog niet bent tegengekomen nog geen kinderen hebt gekregen? En is het juist niet zo dat juist de slimmere vrouwen op latere leeftijd kinderen krijgen, puur en alleen om het feit dat zij zich eerst ontplooid hebben, een goede partner gezocht hebben (en dus niet genoegen hebben genomen met de eerste de beste) en de juiste voorwaarden hebben geschept om een veilig thuis te bieden aan een kind. Hebben jongere moeders misschien niet minder levenservaring, waardoor zij over minder opvoedkundige kwaliteiten bezitten? Om ook maar even in de veralgemenisering te schieten, zoals deze reageurder deed.
Ik zou eigenlijk niet weten waarom het recht van wat oudere vrouwen op het kinderen mogen krijgen minder groot zou zijn dan een jongere vrouw die misschien haar zaakjes helemaal niet op orde heeft (dat zijn waarschijnlijk uitzonderingen hoor).
En dan dat egocentrisme: die uitdrukking vind ik moeilijk te snappen in dit verband. Als je een kind krijgt moet je toch juist veel meer rekening houden met anderen: het kind (want hier moet je van alles voor gaan regelen), je partner (zijn/haar rol verandert naar ouder, dat kan best freaky zijn), je eigen ouders (worden opa en oma en willen ook van alles met dat kleinkind), de vriendjes en vriendinnetjes van je kind etc. etc. etc. Het lijkt mij een hele opgave en zelfopoffering, dat hele fenomeen kinderen krijgen. Ver van egocentrisch dus.
De directeur van het lindeboom Instituut voor ethiek van de gezondheidszorg heeft ook veel redenen waarom deze kunstgreep, het invriezen van eicellen vermeden moet worden: 1. het krijgen van kinderen op jongere leeftijd moet worden gestimuleerd. Niet alleen omdat de Nederlandse vrouwen het oudst zijn als ze aan kinderen beginnen (ja, und?), maar ook omdat uitgesteld ouderschap een groter risico geeft op borstkanker. 2. Het belang van het kind. Drogreden, zo geeft hij zelf al aan, want er is niet voldoende onderzoek gedaan naar kinderen die geboren zijn uit bevroren eicellen. Maar het is ook beter om dat niet te gaan doen, volgens deze meneer. Dussssssssssssss. 3. Waarom zou de geneeskunde moeten worden aangewend voor een maatschappelijk probleem. Nou, dan kunnen we ook wel stoppen met het vergoeden van cosmetische ingrepen bij mismaakten e.d. Of ga ik nu weer te kort door de bocht?
Na het zien van de film Idiocracy en dan vooral het intro, waarbij het ene (slimmere) stel dat het kinderen krijgen maar uitstelt om eerst carrière te maken uiteindelijk geen kinderen meer kán krijgen, gezet wordt naast het (dommere) stel dat maar aanjongt, resulterend in een samenleving waarbij de domheid dus gaat overheersen, ben ik (bijna) overtuigd dat oudere vrouwen kinderen moeten mogen krijgen om de maatschappij te redden!!!
Nou ja, alle gekheid op een (eier)stokje, ik blijf dit een moeilijk vraagstuk vinden.
Ook ik ben nu al een oudere vrouw, zonder kinderen. En of de kinderwens die ik momenteel heb te wijten is aan het feit dat de biologische klok tikt, of dat ik echt moeder wil worden (met dus al die verantwoordelijkheden en beslommeringen erbij), dat weet ik niet. Het invriezen van eicellen vind ik een mooi alternatief, maar als ik lees wat je daar allemaal voor moet ondergaan…. brrrrrrrrrrrr……. eerst vruchtbaarheidsbevorderende medicijnen slikken, daarna met ellenlange naalden je buik in…..
Laat nog maar even.

Omzetverhoging en margeverbetering door gebruik van plastic consumptiemunten
Plastic consumptiemunten zijn hèt geschikte betaalmiddel voor horeca en evenementen. Het gebruik van plastic munten werkt omzetverhogend. Een deel van de verkochte munten zal immers nooit worden ingeleverd. Dit margevoordeel bedraagt al gauw 3% tot 8%.
Bron: http://www.eventtradingcompany.nl/consumptiemunten/.

Inderdaad, deze zijn nooit ingeleverd. En ik kan hier een hoop vrienden een drankje van geven. Nou, ja, kon. Want geldig zijn ze vast niet meer.

Toch leuk om te zien waar ze allemaal vandaan komen:  Café het Wagenwiel in Lambertschaag, het paalzitten. Powerzone in Zaanstad,  Cultureel Centrum Pancratius, Cultureel Centrum Oudenbosch (waar we met ons koor een slag deden naar de eerste prijs van Nederland),  Dubbele Buurt Hoorn, Partypoints.com van een discofeest in Hoorn, SNS munten van Lowlands, Manifestomunten en twee munten van DV, whatever that may be. Nou ja, met een paar munten kan ik het nog proberen misschien.

Update:
Wel heeeeeeeeeeel toevallig deze actie van Dynabyte: Opstartweken

Aan ons strandje van het IJsselmeer staat een snackwagen. Hier wordt uiteraard patat en aanverwant vette artikelen verkocht, maar ook drinken.

De exploitante heeft waarschijnlijk geen drankvergunning en heeft op een bordje geschreven: “alcoholische versnaperingen mogen niet op het terras genuttigd worden”. Het terras bestaat uit een aantal betonplaten met hiernaast een groenstrook. Welke inmiddels tot een kleistrook verworden is, omdat hier allemaal dikbuikige mannen in tuinstoelen op zitten, uiteraard met een lekker biertje in de hand!

En eerlijk is eerlijk: ze drinken de alcoholische versnaperingen niet op het terras.

Natuurlijk wordt er aangebeld als je net je onderbroek staat te verwisselen. Ik liep snel maar even naar de voordeur en er stond een ascetisch type voor de deur. Een soort marathonloper-achtig type, extreem mager, zenuwachtig, brilletje. Hij stelde zich voor als Arthur en vertelde dat hij door de kapper hierheen was verwezen.

Nu kan ik niet knippen. Ja, in papier wel, maar haren knippen en er dan ook nog een model in weten te krijgen… nee. Daar heb ik niet voor doorgeleerd. “Nee, nee”, haastte hij zich te zeggen, “de kapster vertelde juist dat jij websites kan maken. Zou ik even vijf minuten binnen mogen komen om het uit te leggen?”,

En voor ik het wist stond hij binnen en vulde mijn woonkamer zich niet alleen met zijn gestalte maar ook met zijn onbeschrijfelijk gore lichaamslucht. Zo’n zwerverlucht. Ouwe doekjes, natte hond, afval met rottend vlees en fruit, gemarineerd met oud zweet.

Tja, toen was ik er eigenlijk al klaar mee en had ik helemaal geen zin om een website voor hem te ontwerpen. Hij wilde graag bewegende beelden op de site, dus nu haastte ik me om te zeggen dat ik dat niet kan, dat moet met Flash en daar moet ik me dan in verdiepen. Uit zijn zak diepte hij een postertje, uiteraard smoezelig. Een grote voet met daarop de tekst: militaire industrie moordt. Daarboven een aantal woorden zwevend: dood, verderf, Daar weer boven een serie galgen met daarop de woorden atoomoorlog, milieuvervuiling. En alles moest afzonderlijk bewegen en de letters steeds groter en kleiner wordend.

Nogmaals benadrukte ik dat ik dat niet kon fabriceren, waarop hij me vroeg wat voor sterrenbeeld ik ben. Ook dat nog. Niet alleen een S5 type, maar ook nog een zwever.

Zo gauw als mogelijk wilde ik hem de deur uit hebben, maar eerst wilde hij wat sites zien. Fluks wat laten zien en “ja, ik moet weg, dus…”

“Prima, maar mag ik je zoenen?”

Ik stond gelukkig en kon dus niet van mijn stoel vallen.

“Nee, ZEKER NIET!”

“Ach”, sloot hij af, “ik heb wel met meer vrouwen gezoend.”

Tuurlijk jongen. Zeker met blinde vrouwen zonder reukvermogen.

Of anders de krant niet lezen, want ik ben witheet van kwaadheid!
In februari dacht ik dat we er van af zouden zijn, alleen nu blijkt dat door een aantal kleine wijzigingen in het SWIFT akkoord de EU toch overstag is gegaan en straks slechts een aantal ministers beslissen over de bankgegevens van miljoenen Europeanen.
30 november wordt er een definitief besluit genomen, maar in de wandelgangen zijn de grotere partijen mild gestemd…..

Na een heeeeeel erg gezellig weekendje Oerol moest ik eerder naar huis dan mijn vrienden. Omdat het traditie is om iedereen van de vriendengroep op te halen en te brengen van/naar de kade, werd ook ik weggebracht.
Ik stond te balen, het was erg gezellig, lekker weer in aantocht. Ik zou natuurlijk weer alle gezelligheid gaan missen.
Net zoals met Pasen. Met mijn lief zat ik ‘s avonds op de bank bij mijn ouders. Na heerlijk gegeten te hebben, was er uiteindelijk niets op TV en zijn we naar huis gegaan en gaan slapen. Een paar dagen later hoorde ik dat een groot gedeelte van de vriendengroep naar Eipop was gegaan en dat daar een FANTASTISCHE band had gespeeld! Aaaaarch! Het bleek Beans & Fatback, die ik op Oerol als revanche drie keer heb bezocht.
Dus een beetje sip stond ik al op de boot terwijl vriendjes aan de kant stonden. Plotseling gingen ze zingen en vroegen om een verzoeknummer. Ik schreeuwde: “doe maar een nummer van Beans & Fatback!” Al zingend komt er een jongen naast me staan die ook begint mee te zingen. Met een schuin oog bekeek ik hem en het bleek één van de drummers van Beans & Fatback te zijn! De hele band was juist op míjn boot op weg naar huis.
Het kwam dus nog wel goed met mijn dag!

En om deze moest ik ook weer lachen:

bron: Hard-copy Trouw, 12/6/2010

bron: Hard-copy van de Trouw 11/6/2010

Ooit heb ik een blog gevolgd van een man die vlak na zijn scheiding een nieuwe vriendin had, zijn leventje weer een beetje op orde kreeg en daarbij volop blogde over zijn aanvaringen met zijn ex over hun kind. Zelf zou ik zoiets nooit bloggen, maar ik vond het wel mooi om te lezen. Dat kwam ook omdat het beschaafd bleef, de feiten hadden de overhand over de emotie. Zo kwam ik aan de weet hoe omgangsregelingen in elkaar steken en wanneer je het recht nu wel aan je kant hebt als de ander zich hier niet aan houdt en zo meer.
Een andere blogster vertelde hoe het aanvragen van een WW uitkering bij haar is verlopen (een administratieve hel). Leerzaam en vermakelijk in allerlei opzichten.
Er is een grens aan wat ik zelf vind dat ik kan bloggen. Het kan dus gebeuren dat mijn blog helemaal stil ligt, maar het echte leven bruist van interessante, wetenswaardige, leuke en minder leuke zaken. Maar niet zo interessant, wetenswaardig, leuk of minder leuk dat het het www ingestuurd kan worden.
Niet dat ik de pretentie heb dat mavrtje.nl nu door zoveel mensen gelezen wordt, maar ja. Je weet nooit waar het terecht komt.
En bovendien zijn die interessante, wetenswaardigheden, leuke en minder leuke zaken dat waarschijnlijk alleen voor mijn moeder.

Is nog mooier dan ik dacht.

Meer foto’s binnenkort op flickr

Deze meerkoet scharrelt tot grote interesse van mijn katten al een paar dagen rond mijn huis. Vandaag regende het erg hard en zag hij er nog zieliger uit dan normaal. Want het pootje dat hij zo opgeheven houdt werkt niet zo goed meer mee. Dus hinkt hij in de rondte en kan waarschijnlijk niet meer meekomen met zijn soortgenoten. Mijn medelijden was gewekt en ik heb hem wat te eten gegeven.

Stukkie brood lustte ie wel wat van. Maar liet veel liggen voor een echtpaar eend dat ook (katten)tergend vaak rond het huis loopt.

Wat eten meerkoeten in godsnaam?